Ես, և Տավուշը

Տավուշ աշխարհ, բնության գողտրիկ մի անկյուն, որտեղ ամենաթանկ նվերըխաղաղությունն է, ամենամեծերազանքը՝սեփականտանբակումմանուկներիազատխաղը:
Մեզանից  շատերըչգիտեին, որ Դիլիջան-Իջեւան մայրուղուն հարող այս գյուղը  նախկինում ադրբեջանաբնակ էր և կոչվում էր Վուրղուն, Հախկխլու, իսկ Հովք է անվանակոչվել 1991-ին: Երբ Հովք գյուղի դպրոցի ուսուցիչներին, սովորողներին հարցրի՝  դուք դիլիջանցինե՞ր եք, թե՞ իջեւանցիներ, կատակով ասում են՝ նայած,  ոնց հարմար լինի: Հովքը  Իջևանի շրջանի գյուղերից է և մարզկենտրոնից 17 կմ է հեռու, տեղացիներն ասում են, որ կապն Իջևանի հետ բավականին սերտ է, Դիլիջանից ՝24 կմ է հեռու, բայց և այնպես  հովքեցիները հիմա դիլիջանցիներ են:

Կարծես ներկայացրի՝ ինչի կամ ում մասին եմ պատմելու: Մենք շատ տպավորված էինք նախագծային խմբով Հովք գնալուց հետո: Մեկ այլ բան է կարդալը, համացանցում ինչ-ինչ տեսաֆիլմեր նայելը, ուրիշ բան է սեփական աչքով տեսնելը: Այդ մասին իմ ընկերներն արդեն գրել են: Մենք ժամեր շարունակ քայլեցինք անտառով,  հիացանք աշնանային գույներով: Անընդհատ մտածում էի, որ  Հովքը կարող է շատ լավ տուրիստական կենտրոն դառնալ.  անտառները հարուստ են, ինչից օգտվում են նաև տեղացիները, այստեղ աճեցված բերքն էլ էկոլոգիապես մաքուր է: Բա ինչո՞ւ են այսքան շատ հակադրությունները, գյուղի «խեղճությունը», արտագաղթը: Չգիտեմ:
Բայց ես ոնց որ շեղվեցի, մոռացա՝ ինչի մասին պիտի գրեի: Հովքեցիների, մեր նոր ընկերների մասին, որոնք եկել էին ՝ շնորհավորելու կրթահամալիրի տոնը: Շրջեցինք, պարեցինք ու երգեցինք միասին, ներկայացրինք սպորտային ակումբները, քայլեցինք դեպի Քոլեջ, որտեղ խաղողի ու գինու սաշխարհից եկած մեր ընկերներին մեծ անակնկալ էր սպասում՝ գինու արվեստանոցը, ինչպես նշեց ընկեր Ռշտունին ու հետաքրքիր դաս վարեց գինու ստեղծման պատմության մասին: Հետո՝ Արևելյան դպրոց, որտեղ բակում սիրուն միջոցառում էր:
Ամեն ինչ լավ էր, հետաքրքիր էր, ուսանելի: Օրն ամփոփեցինք ընթերցասրահում, խոսեցինք տպավորությունների և նոր ծրագրերի մասին մասին: Բաժանվեցինք նորից հանդիպելու խոստումով:
Հ.Գ. –համացանցում կարդացի, որ այս տարի Լրանում է Հովքի դպրոցի հիմնադրման 30 տարին:

Հետո ինքս ինձ թաքուն խոստովանեցի, որ երբ ներկայացնում էի իմ կրթահամալիրը, պահեր կային, որ ամաչում էի իմ հասակակիցներից, որոնք չունեն մեր ունեցած  հնարավորությունները:

 

Դանիլ Գրանին «Ու՞ր է անհետանում ժամանակը»

Թվում է՝ ժամանակակից մարդու բոլոր ջանքերը ուղված են նրան՝ ժամանակը պահպանելուն: Դրա համար ստեղծվում են էլեկտրական ածելիներ և շարժասանդուղքներ, դրա համար մենք թռչում են արագընթաց ինքնաթիռներով, դրա համար մենք սլանում ենք մետրոյով կամ մայրուղիներով: Իսկ ժամանակը ավելի քիչ է: Եվ մեզ արդեն չի հերիքում ժամանակ , որպեսզի կարդանք, նրա համար, որպեսզի գրենք երկար նամակներ, որոնք մարդիկ իրար գրել էին ժամանակին, մեզ չի հերիքում ժամանակ սիրելու, շփվելու, հյուր գնալու, արևածագերով և մայրամուտներով հիանալու, դաշտերով անհոգ ման գալու… Ո՞ւր է անհետանում ժամանակը: Որտեղի՞ց է այդ աճող ժամանակի խնդիրը: Մենք այն խնայում ենք, իսկ այն ավելի քիչ է ու քիչ: Եվ մարդը չի հասցնում լինել մարդ: Մարդը չի հասցնում ցույց տալ իրեն ինչպես մարդ, չի հասցնում ցույց տալ իր կարողություները, իր մտքերը, իր երազանքները:

Վատ շրջապատ – կարճ պատմություն

Հարուստ մարդը ուներ միայն մեկ որդի։ Որդին ընկավ վատ շրջապատ։ Նա զարգացրել էր շատ վատ սովորություններ։ Հայրը շատ մտահոգված էր տղայի վատ սովորությունների համար։ Նա փորձել էր ամեն ինչ, որ փոխի տղային, բայց չկարողացավ հաջողության հասնել։ Մի օր նա մի ծրագիր էր մշակել տղային դաս տալու համար։ 
Նա գնաց խանութ և գնեց մեկ թարմ, մեկ փչացած խնձոր։ Նա վերադարձավ տուն և կանչեց որդուն։ Նա խնդրեց իր որդուն, որ բոլոր խնձորները դնի փչացած խնձորների հետ։ 
Որդին նույնը արեց։ Մի քանի օր անց հայրը խնդրեց որդուն բերել խնձորները։ Նա բացեց ալմիրայի դուռը, զարմացավ, նշելով, որ բոլոր խնձորները փչացել են։ Նա տխրեց։
Այդ ժամանակ հայրը նրան ասաց, թե ինչպես է մեկ խնձորից մնացածը փչանում։ Նույն ձևով մե վատ ընկեր կարող է փչացնել մյուսների կյանքը։ Հոր խորհուրդը ցանկալի ազդեցություն ունեցավ։ Տղան հրաժարվեց վատ շրջապատից և դարձավ լավը։ 
Աղբյուրը (далее…)

Մովսես Խորենացի <>

Հայոց պատմություն երկ Մովսես Խորենացու գլուխգործոցներից մեկն է , այն գրվել է իշխանՍահակ Բագրատունու համձնարարությամբ: Այն բաղկացած է 32 գլխից :Առաջին գլխում  գովում է Հայկ , Արամ , Արա Գեղեցիկ նահապետներին: Երկրորդ գրքում պատմվում էՀայաստանի Արշակունիների թագավորության շրջանի պատմությունը՝ մինչև Տրդատ Մեծիգահակալումը երկրում քրիստոնեությունը որպես պետական կրոն «Մեր հայրենիքիպատմության ավարտը» խորագրով վերջին գիրքը կազմված է 68 գլխից և արտացոլում էՏրդատ արքայի մահից հետո Հայաստանի քաղաքական կյանքում աստիճանաբար տեղիունեցած անկումը՝ մինչև ազգային պետականության կորուստը, ինչպես նաև հայ գրերիգյուտը ,Սահակի և Մեսրոպ Մաշտոցի վախճանը: Իր երկը Մովսեսը շարադրել է աշխույժ ևհամաչափ։ Նա կյանք է տվել իր պատմությանը նկարագրություններով, որոնցից էԵրվանդակերտ քաղաքի նկարագրությունը։ Այդ քաղաքը նա համեմատել է չքնաղ կնոջ դեմքիհետ։ Խորենացին իր պատմության մեջ օգտագործել է մի շարք ասույթներ, որոնք հետագայումդարձել են թևավոր Խորենացին այս պատմության մեջ արտահայտել է իր զգացումները՝ուրախությունը, տխրությունը, հպարտությունը, վիշտն ու իղձը։ Խորենացու նպատակն է եղելտեսնել իր հայրենիքը միասնական, հզոր ու լուսավոր։ (далее…)

Իմ կրթությունը

Ըստ իս ՝դիպլոմը որոշիչ դեր չի խաղում մարդու կրթության մեջ.առաջին հերթին կրթված մարդը ինձ համար այն մարդն է , ով ունի հարգելու, լսելու և օգնելու կարողություն, չի ապրում ինչ-որ կաղապարների մեջ:Քննություների դերը , կարծում եմ կարևոր են գիտելիքները ստուգելու համար, սակայն շտեմարանները, որոնցով մենք պարապում ենք ,ունեն այնպիսի հարցեր որոնք ստուգում են ոչ թե գիտելիքները ու մտածելու կարողությունը այլ հիշուղությունը , որը սովորողին դրթում է անգիր անելու :Կարծում եմ ՝բուհեր ընդունվելուց առաջ նորմալ գնահատականի համար պետք է պարապել , որովհետև կան թեմաներ, որոնք լավ չես ընկալել իսկ ուսուցիչը շատ ժամանակ չի ցանկացել  ծախսի բարդ թեմաների վրա , կան թեմաներ որոնք մոռացել ես և պետք է ի մի բերել :Կենտոնացված քննությունը միգուցե քչացրել է կոռուպցիան , սակայն չի վերացրել և այն մարդը ով պետք է կաշառքով ընդունվի , կգտնի այն մարդուն ում կարելի է կաշառել :12-ամյա կրթությունը շատ է ու չի ապահովում շատ լավ գիտելիքներ , շատ առարկաներ ուղղակի կրկնություն են:Առաջարկում եմ վերանայել շտեմարանները, այնպիսի նյութեր չստիպել սովորել , որոնք չեն ստուգում սովորողի միտքը :

Կռիվ ինքս ինձ հետ

Կռիվ ինքս ինձ հետ ամենորյա երևույթ է , որը դեռ աչքերս չբացաց սկսվում է , վեճի առիթ է դառնում ամենաչնչին պատճառից մինչև ամենալուրջը։ Ամենալուրջ կռիվը ըստ իս միշտ ինքդ քեզ հետ է քանի որ քեզնից զատ ուրիշ ոչմեկ քեզ ու քո ներքին աշխարհը չի ճանաչում և դրա հետ մեկ տեղ ամեն կռվից հետո բացահայտելու շատ բաներ ես ունենում։ Կարծում եմ վեճը ամենաճիշտ տարբերակն է ստանալ խաղաղություն ինքդ քո ներսում որը գտնելուց և ունենալուց հետո կարող ես ինքդ քեզ համարել ու զգալ երջանիկ մարդ , սակայն այն խաղաղությունը որը այդքան հեշտ է թվում , ի հայտ է գալու երկար վեճերից հետո ։ Այն մարդը ով չի վիճում ինքը իր հետ , խուսափում է և կարծում է որ ինքը իր հետ վիճելու պատճառ չունի , ըստ իս չի կարող կատարելագործվել , իրեն ընդունել և լավ ճանաչել , այդպիսի մարդիկ իրենց լիարժեք չեն չանաչում և հիմնվում են ուրիշի կարծիքի վրա։

(далее…)